domingo, 21 de junio de 2026

Un paseo pola Quebrantahuesos.

 Somos mecha corta.

 


O xoves da semana pasada cando iamos a traballar, Javi mais eu falando no coche,

- Esta a Quebrantahuesos, e non sei se podo ir, porque a miña muller non ten data para unha operación... Se non a operan, vou a quebrantahuesos, o venres e o domingo traballo...

- Que vas a ir a Sabiñanigo, Quebrantahuesos, voltar a traballar?

- se non operan a muller, si...

serian uns tres ou catro segundos de silencio, e dixen;

- Nin de coña che deixo ir so ata ali, facer a QH e voltar. Vou contigo e xa mirarei de facer algo por ali mentras ti rompes o corpo!

- En serio?

-Xa esta decidido, eu non digo nada na casa ata que sexa oficial, temos ata o martes 14 para que se concrete asi que xa esta dito.

e pasou a fin de semana, e xa empecei a estudiar o tema:

  percorrido en coche, paradas, intendecia,  que facer mentras Javi ia a facer a súa ansiada e tan traballada QH.

 Hai cousas que se non saen non hai nada que chorar, pero se se pode, hai que ir, si ou si. 

E chegou o martes, outra vez garda, esta vez ca compañeira Sandra, que agora que ten bici nova, a ver se non se apunta con nós que tamen é unha mecha corta, "xuntouse a fame cas ghanas de comer"... 

e o ir para o traballo ainda non temos confirmación, seguimos normal ata que as sete da tarde, cando estaba no meu posto, ven Javi co móbil na orella, e faime un xesto... Imos!!! apreto puño e activo o modo, "que o venres marchamos de excursión!! " e xa aviso en casa, cancelo o que tiña o sabado, e todo o organizado previamente ponse en marcha. 

Collemos habitación en Jaca, se  non pasa nada o venres iremos a Sabiñanigo, coller o dorsal de Javi, ver a feira do corredor, e prepararse para o sábado. A saida da QH é as 7:30, eu cando saian os últimos da QH, irei en solitario ata o Col de Samport en Francia e a ver como se da a excursión que dan un pouco de calor, mais levarei uns euriños para tomar algun refrixeiro polo camiño. 

Venres.

 

O tempo pola autovia do Cantabrico dounos un respiro, xa nos daria o calor por terras aragonesas.

 

Imos con calma, e as paradas estaban previstas.

Comemos nun area de servizo a saida de Vitoria, curioso, tiñan un monumento cunha peza do Muro de Belin.

Trozo do Muro de Belin. Que nunca esquezamos o que fixeron, non vaia a ser que repitamos a historia.

E seguimos camiño,  disfrutanto do tempo chegamos a Jaca.






 

imos primeiro a hotel, a deixar o material, despois xa con mais calma iremos a Sabiñanigo a feira de corredor, coller dorsal e eu alucinar co ambiente.

imos para a feira...



 

solo 17000 €, esta "cosita"


 e alguen sabe de quen é esta? Uxia, en dúas semanas veremos a bici e o dono.


eu tamen pillei algo na feira 

 

 Pero vai pasando o día, e Javi dime que quer facer unha activación, asi que voltamos o hotel e imos a dar unha volta en bici, imos con calma, o tempo xa é decoroso e subimos ata Villanúa 






recovery, e cena, mañan toca festa

cena


Descanso e para a habitación, mañan hai que madrugar, e ainda asi, para entrar en Sabiñanigo menuda liada. O final deixo a Javi bendecido na entrada da vila, e eu dou a volta para deixar o coche e facer a miña ruta ata Francia.
 
Vaite para a saida, e xa nos vemos cando chegues. 
 

 Eu dou volta e preparo a miña bici e tiro con calma para o Coll de Samport.
chegando outra vez a Villanúa, achegaseme un guardia civil, e dime, non podes continuar, pidolle que me deixe chegar a vila, e dime, vale, pero ligerito...
e aparco, e esperar a que pase todolos ciclistas, 11000, hai, supoño que tamen seran os de Treparriscos a versión corta da proba, e que será a que intente o ano que ven,(aviso para navegantes). 
chegada do primeiro peloton.
 
 
Dou para aplaudir, descansar, ver a Javi tres veces, (un tipo moi normaliño con un biotipo moi comun) ata que realmente el me veu e ia cunha sonrisa, animar a xente, un detalle; canto mais atrás mais grazas recibin dos participantes, nótase quen vai o que vai pensando en vatios, e quen vai a disfrutar ainda que o que lles espera é para pensalo. 
 
O que son as cookies, quen se preocupou mais da nosa fin de semana?, tiña o lado este canciño que me recordou o noso "anxel da garda"
 

 e cando liberaron a estrada, eu continuei ca miña ruta prevista. Primeiro subir a Canfranc unha vila preciosa, ainda que o que mais chama a atencion é a súa famosa estación de tren.
 





e despois de ver Canfranc, seguimos cara Francia subindo o porto de Samport, un escandalo de paisaxe. A verdade que entre esta fin de semana e o do Gerés, estou cargando o calendario do ano que ven, algun pensara que traballo poucos días, eu penso que me sobran gardas porque non me da a vida!
e subindo pouco a pouco, ainda paso corredores da QH, pero o meu obxectivo é chegar a Francia e voltar a tomar algo a Canfranc
 




 Conseguido!
 
 
Volvemos a terras patrias... 
En Canfranc, un cafe grande e cando o vin non puden resistirme, un xuxo... facia anos que non o tomaba e hoxe era un bo día para repetir.
 

 o meu percorrido foi moi sinxelo, unha subida e volver.
 55 km de puro espectáculo que xa me queda na retina e con ganas de repetir.

 
 E despois de facer os meus deberes e xa a trinta e moitos grados, tiña o rio Aragón o lado do hotel asi que como teño tempo, pois a mollar os pes!, a auga estaba moi fria e sorprendeume unha compañeira de natación, non é peligrosa pero como as setas, se non controlas mellor non tocar, eu aqui estaba tranquilo e xoguei un pouco con ela e por suposto deixeina ir sen facer ningun dano.
 



unha preciosidade
 

outro compañeiro de natación
 

 despois de baixar a temperatura do corpo, esa auga non era de manantial se non desxeo, vou para Sabiñanigo a esperar a chegada de Javi, o peloton da xente é incesante, xúntase a chegada da QH e da Treparriscos, un espectaculo do ciclismo, hai que vivilo!!
 

E chegou o campión, 8:29 minutos, no seu tempo previsto.
 
 
Alegría para todos os que te estabamos esperando, en Sabiñanigo e noutros sitios que estaban pendientes de ti.
 
Campion, 
preciosa medalla, pero estas son das que hoxe sufres para conseguila, pero para conseguila sufres seis meses de adestramentos, saidas en solitario, molladuras e moitos " que estou facendo aqui?"
 

E xa sen solución de continuidade, un refrixerio un pouco de charleta con compañeiros, o tempo vai pasando e xa son casi as seis da tarde, e aqui empeza a miña verdadeira función de asistente, tírate e descansa compañeiro, eu encargome do resto. Imos a cear a Cantabria? quédanos de camiño...
 

 e asi, facendo quilómetros, unha treboada tremenda por Asturias, un sorriso na cara que ningun dos dous podia quitar, chegamos a casa as tres e media da mañan... unha ducha e hoxe é outro dia, Javi traballando eu descansando e mañan empezamos a pensar na QH e Treparriscos de 27,
 eu apuntome Javi!!
 
Unha fin de semana inesperada o martes, 
hoxe xa queda para a lembranza deste cuaderno de bitácora.
Somos millonarios e non nos damos conta. 

 
 

 

 

No hay comentarios:

Publicar un comentario